پس زمینه پالس لاواژ
با یافتههای لیدبرگ و همکارانش در دهه 1950، اولین نشانههای شستشوی پالس شناسایی شد. آنها نشان دادند که وقتی غلظت باکتریایی استرپتوکوک، سودوموناس یا استافیلوکوک بیشتر از 100،{2}} ارگانیسم در هر گرم در بافت ها بود، پیوند پوست در خرگوش از بین رفت.
رابسون و هگرز در سال 1969 کشف کردند که ترمیم زخم تنها زمانی امکان پذیر است که جمعیت باکتری در غلظت 100،{2}} یا کمتر ارگانیسم در هر گرم نگهداری شود. کنستانتین و بولتون دریافتند که اگر بافت نکروزه یا اسکار در زخم یا اطراف حاشیه زخم وجود داشته باشد، زخم نمی تواند منقبض و بسته شود.
تجهیزات تکنولوژیکی مدرن برای انجام درمان های شستشوی زخم تحت فشار به شیوه ای بسیار بهداشتی استفاده می شود و این استفاده هنوز در حال پیشرفت است.
عواملی که باید در هنگام استفاده از پالس لاواژ-لاوادو د pulso در نظر گرفت
• از آنجایی که نیروی فشاری که هنگام استفاده از پالس لاواژ استفاده می شود قابل تنظیم است، باید بر اساس تحمل بیمار و مقدار دبری یا بافت های نکروزه ای که باید دبرید شوند تنظیم شود. بسته به مدل، تنظیم نیروی فشار ممکن است از 4 تا 12 پوند باشد. برای افزایش دبریدمان باید فشار را افزایش داد.
• Pulse Lavage/lavado de pulso را می توان در زمینه های مختلف بیمار، از جمله موسسات مراقبت طولانی مدت، تنظیمات فیزیوتراپی سرپایی، تخت های بیمارستانی مراقبت های حاد، و موارد دیگر به دلیل هزینه کم و تحرک ساده استفاده کرد.
• برای اینکه پالس لاواژ مانع از بهبود زخم ها نشود، کیسه محلول نرمال سالین باید تا دمای اتاق گرم شود. در نتیجه این اثر کاهش می یابد.




